حاشا که کند دل به دگر جا منزل
دور از دل من که گردد از عشق خجل
چشمم چو شکفت غیر آب تو نخورد
هم سرمهٔ دیدهای و هم قوت دل
این رباعی به وفاداری دل عاشق و بینیازی آن از غیر معشوق میپردازد. مولانا میفرماید: «هرگز! دل در جای دیگری آرام نمیگیرد،» «دور باد از دل من که از عشق خجل شود!» «چشمم چون گشوده شد، جز آب تو (عشق تو) ننوشید،» «(تو) هم سرمهی چشم هستی و هم قوت دل.» این رباعی، بیانگر وفاداری مطلق دل عاشق به معشوق، و نشاندهندهی این که معشوق، منبع تمام نیازهای روحی و جسمی عاشق است.
لینکهای مفید دیگر: فال حافظ ، فال انبیاء ، فال مولانا ، گوگل
کلمات کلیدی: رباعی مولانا , دیوان شمس , رباعیات شمس , فال مولانا , مولانا , مثنوی معنوی , شعر فارسی , عرفان , غزلیات شمس , مولوی , تصوف , عشق , سماع , مثنوی , شعر عرفانی , قونیه , مراقبه , روحانی , فلسفه , خودشناسی , عارف , صوفی , مثنویپژوهی , شمس تبریزی , فال حافظ , دیوان حافظ , ادبیات فارسی , اشعار مولانا , مثنوی مولانا , قونیه مولانا , غزل , قصیده , شعر کلاسیک , موسیقی عرفانی , رقص سماع , مکتب مولانا , شعر درمانی , الهیات , حکمت , حقیقت , معرفت , طریقت , شریعت , وحدت وجود , فنا , بقا , نینامه , مکتوبات , فیه ما فیه , جلالالدین محمد بلخی