رباعی شماره 1037 از دیوان شمس مولانا

گفتم چشمم گفت که جیحون کنمش

گفتم که دلم گفت که پر خون کنمش

گفتم که تنم گفت در این روزی چند

رسوا کنم وز شهر بیرون کنمش

تفسیر رباعی 1037 از دیوان شمس مولانا

این رباعی به تأثیر ویرانگر و در عین حال عاشقانه معشوق بر وجود عاشق می‌پردازد. مولانا می‌فرماید: «گفتم: “چشمم (چه می‌شود)؟” گفت: “آن را جیحون (پر اشک) می‌کنم.”» «گفتم: “دلم (چه می‌شود)؟” گفت: “آن را پر خون می‌کنم.”» «گفتم: “تنم (چه می‌شود)؟” گفت: “در این چند روز،» «رسوایت می‌کنم و از شهر بیرون می‌اندازم!”» این رباعی، بیانگر قهر معشوق و تأثیر مخرب آن بر عاشق که باعث اشک، خون دل و رسوایی او می‌شود، و نشان‌دهنده‌ی این که این قهر نیز از جنس عشق است.