رفت آنکه نبود کس به خوبی یارش
بیآنکه دلم سیر شد از دیدارش
او رفت و نماند در دلم تیمارش
آری برود گل و بماند خارش
این رباعی به غم فراق و باقی ماندن اثرات آن میپردازد. مولانا میفرماید: «آن کس که کسی در زیبایی همتایش نبود، رفت،» «بدون آنکه دلم از دیدارش سیر شود.» «او رفت و غم و اندوهش در دلم نماند،» «آری، گل میرود و خارش (اثری از رنج) باقی میماند.» این رباعی، بیانگر کوتاهی وصال و غمگینی از فراق معشوق، و نشاندهندهی این که حتی اگر خود معشوق برود، اثرات عشق و رنج آن در دل عاشق باقی میماند.
لینکهای مفید دیگر: فال حافظ ، فال انبیاء ، فال مولانا ، گوگل
کلمات کلیدی: رباعی مولانا , دیوان شمس , رباعیات شمس , فال مولانا , مولانا , مثنوی معنوی , شعر فارسی , عرفان , غزلیات شمس , مولوی , تصوف , عشق , سماع , مثنوی , شعر عرفانی , قونیه , مراقبه , روحانی , فلسفه , خودشناسی , عارف , صوفی , مثنویپژوهی , شمس تبریزی , فال حافظ , دیوان حافظ , ادبیات فارسی , اشعار مولانا , مثنوی مولانا , قونیه مولانا , غزل , قصیده , شعر کلاسیک , موسیقی عرفانی , رقص سماع , مکتب مولانا , شعر درمانی , الهیات , حکمت , حقیقت , معرفت , طریقت , شریعت , وحدت وجود , فنا , بقا , نینامه , مکتوبات , فیه ما فیه , جلالالدین محمد بلخی