دلدار مرا وعده دهد نشنومش
بر مصحف اگر دست نهد نشنومش
گوید والله که نشنوی نشنومت
خواهد که به اینها بجهد نشنومش
این رباعی به بیتابی عاشق و بیاثر بودن هر وعده و سوگندی میپردازد. مولانا میفرماید: «دلدار به من وعده میدهد، اما من گوش نمیدهم،» «اگر بر قرآن دست بگذارد، گوش نمیدهم.» «میگوید: “به خدا سوگند که نمیشنوی، گوش نمیدهم،”» «میخواهد با اینها بجهد (از زیر قولش در برود)، گوش نمیدهم!» این رباعی، بیانگر شدت بیتابی عاشق برای وصال و بیاثر بودن هر گونه وعده و سوگند، و نشاندهندهی این که عاشق تنها به وصال کامل رضایت میدهد.
لینکهای مفید دیگر: فال حافظ ، فال انبیاء ، فال مولانا ، گوگل
کلمات کلیدی: رباعی مولانا , دیوان شمس , رباعیات شمس , فال مولانا , مولانا , مثنوی معنوی , شعر فارسی , عرفان , غزلیات شمس , مولوی , تصوف , عشق , سماع , مثنوی , شعر عرفانی , قونیه , مراقبه , روحانی , فلسفه , خودشناسی , عارف , صوفی , مثنویپژوهی , شمس تبریزی , فال حافظ , دیوان حافظ , ادبیات فارسی , اشعار مولانا , مثنوی مولانا , قونیه مولانا , غزل , قصیده , شعر کلاسیک , موسیقی عرفانی , رقص سماع , مکتب مولانا , شعر درمانی , الهیات , حکمت , حقیقت , معرفت , طریقت , شریعت , وحدت وجود , فنا , بقا , نینامه , مکتوبات , فیه ما فیه , جلالالدین محمد بلخی