رباعی شماره 1024 از دیوان شمس مولانا

دانم که برای ما نخفتی همه دوش

بر صفهٔ سرد با یکی بالاپوش

آن نیز فراموش نگردد ما را

ای بوده عزیزتر تو از دیده و گوش

تفسیر رباعی 1024 از دیوان شمس مولانا

این رباعی به اهمیت و محبت معشوق نسبت به عاشق و به یاد ماندن لطف او می‌پردازد. مولانا می‌فرماید: «می‌دانم که تمام دیشب برای ما نخوابیدی،» «بر ایوان سرد با یک بالاپوش.» «آن (لطف) نیز فراموش ما نمی‌شود،» «ای (معشوقی که) از دیده و گوش عزیزتر بوده‌ای!» این رباعی، بیانگر آگاهی عاشق از محبت و فداکاری معشوق، و نشان‌دهنده‌ی این که لطف معشوق هیچ گاه از یاد عاشق نمی‌رود و او را از هر چیزی در دنیا عزیزتر می‌داند.