رباعی شماره 1022 از دیوان شمس مولانا

چون رنگ بدزدید گل از رخسارش

آویخت صبا چو رهزنان بردارش

بسیار بگفت بلبل و سود نداشت

تا بو که صباا به جان دهد زنهارش

تفسیر رباعی 1022 از دیوان شمس مولانا

این رباعی به لطف و قهر معشوق و بی‌اثر بودن اعتراض می‌پردازد. مولانا می‌فرماید: «چون گل، رنگ را از رخسار او (معشوق) دزدید (زیبایی او را گرفت)،» «باد صبا مانند راهزنان، بر دارش آویخت (گل را پژمرده کرد).» «بلبل بسیار گفت (ناله کرد) و سودی نداشت،» «تا بوی باد صبا او را به جان (به سختی) آزاد کند (نجات دهد).» این رباعی، بیانگر قدرت معشوق در لطف و قهر و این که کسی نمی‌تواند از زیبایی او تقلید کند، و نشان‌دهنده‌ی بی‌فایده بودن ناله و اعتراض و لزوم تسلیم در برابر اراده‌ی معشوق.