تا در نزنی بهر چه داری آتش
هرگز نشود حقیقت وقت تو خوش
عیاران را ز آتش آمد مفرش
عیار نهای ز عاشقان پا درکش
این رباعی به لزوم اقدام در عشق و پیوستن به عیاران (عاشقان واقعی) میپردازد. مولانا میفرماید: «تا در (معشوق) نزنی، برای چه آتش (اشتیاق) داری؟» «هرگز حقیقت وقت (حال خوش) تو نمیشود.» «برای عیاران (عاشقان بیقید و بند)، از آتش (عشق)، بستر (راحتی) آمده است،» «اگر عیار نیستی (عاشق واقعی نیستی)، از عاشقان پا پس بکش!» این رباعی، بیانگر این که عشق، اقدام و جانفشانی میطلبد و بدون آن، انسان به حقیقت خوشی نمیرسد، و نشاندهندهی این که اهل عشق، از آتش آن آسایش مییابند.
لینکهای مفید دیگر: فال حافظ ، فال انبیاء ، فال مولانا ، گوگل
کلمات کلیدی: رباعی مولانا , دیوان شمس , رباعیات شمس , فال مولانا , مولانا , مثنوی معنوی , شعر فارسی , عرفان , غزلیات شمس , مولوی , تصوف , عشق , سماع , مثنوی , شعر عرفانی , قونیه , مراقبه , روحانی , فلسفه , خودشناسی , عارف , صوفی , مثنویپژوهی , شمس تبریزی , فال حافظ , دیوان حافظ , ادبیات فارسی , اشعار مولانا , مثنوی مولانا , قونیه مولانا , غزل , قصیده , شعر کلاسیک , موسیقی عرفانی , رقص سماع , مکتب مولانا , شعر درمانی , الهیات , حکمت , حقیقت , معرفت , طریقت , شریعت , وحدت وجود , فنا , بقا , نینامه , مکتوبات , فیه ما فیه , جلالالدین محمد بلخی