بیچاره دل سوختهٔ محنت کش
در آتش عشق تو همی سوزد خوش
عشقت به من سوخته دل گرم افتاد
آری همه در سوخته افتد آتش
این رباعی به لذت سوختن در آتش عشق و تناسب آن با دل سوخته میپردازد. مولانا میفرماید: «دل بیچاره و سوخته و رنجکش،» «در آتش عشق تو، خوش میسوزد.» «عشق تو به منِ دل سوخته، گرم افتاد (سازگار بود)،» «آری، آتش همیشه در چیز سوخته میافتد (یعنی عشق با دل آماده سازگار است).» این رباعی، بیانگر لذت عاشق از سوختن در آتش عشق، و نشاندهندهی این که دل عاشق باید آماده و سوخته باشد تا آتش عشق در آن شعلهور شود.
لینکهای مفید دیگر: فال حافظ ، فال انبیاء ، فال مولانا ، گوگل
کلمات کلیدی: رباعی مولانا , دیوان شمس , رباعیات شمس , فال مولانا , مولانا , مثنوی معنوی , شعر فارسی , عرفان , غزلیات شمس , مولوی , تصوف , عشق , سماع , مثنوی , شعر عرفانی , قونیه , مراقبه , روحانی , فلسفه , خودشناسی , عارف , صوفی , مثنویپژوهی , شمس تبریزی , فال حافظ , دیوان حافظ , ادبیات فارسی , اشعار مولانا , مثنوی مولانا , قونیه مولانا , غزل , قصیده , شعر کلاسیک , موسیقی عرفانی , رقص سماع , مکتب مولانا , شعر درمانی , الهیات , حکمت , حقیقت , معرفت , طریقت , شریعت , وحدت وجود , فنا , بقا , نینامه , مکتوبات , فیه ما فیه , جلالالدین محمد بلخی