ای جان جهان و روشنائی همه خوش
آرام دلی و آشنائی همه خوش
بر ما گذری اگر کنی سلطانی
ور بوسه مزید بر فزائی همه خوش
این رباعی به توصیف معشوق به عنوان جان جهان و منبع آرامش میپردازد. مولانا میفرماید: «ای جان جهان و روشنایی، همه خوش است،» «(تو) آرام دل و آشنایی، همه خوش است.» «اگر (لطفی کنی و) بر ما گذری کنی، (مانند) سلطانی،» «و اگر بوسه (لطف) را بیشتر کنی، همه خوش است.» این رباعی، بیانگر عظمت و زیبایی معشوق که منبع هر خوشی و آرامش است، و نشاندهندهی تمنای عاشق برای لطف و عنایت بیشتر از سوی معشوق.
لینکهای مفید دیگر: فال حافظ ، فال انبیاء ، فال مولانا ، گوگل
کلمات کلیدی: رباعی مولانا , دیوان شمس , رباعیات شمس , فال مولانا , مولانا , مثنوی معنوی , شعر فارسی , عرفان , غزلیات شمس , مولوی , تصوف , عشق , سماع , مثنوی , شعر عرفانی , قونیه , مراقبه , روحانی , فلسفه , خودشناسی , عارف , صوفی , مثنویپژوهی , شمس تبریزی , فال حافظ , دیوان حافظ , ادبیات فارسی , اشعار مولانا , مثنوی مولانا , قونیه مولانا , غزل , قصیده , شعر کلاسیک , موسیقی عرفانی , رقص سماع , مکتب مولانا , شعر درمانی , الهیات , حکمت , حقیقت , معرفت , طریقت , شریعت , وحدت وجود , فنا , بقا , نینامه , مکتوبات , فیه ما فیه , جلالالدین محمد بلخی