رباعی شماره 982 از دیوان شمس مولانا

آن دل که من آن خویش پنداشتمش

بالله بر هیچ دوست نگذاشتمش

بگذاشت بتا مرا و آمد بر تو

نیکو دارش که من نکو داشتمش

تفسیر رباعی 982 از دیوان شمس مولانا

این رباعی به بی‌اختیاری دل در عشق و واگذاری آن به معشوق می‌پردازد. مولانا می‌فرماید: «آن دلی که من آن را از خود می‌پنداشتم،» «به خدا سوگند که آن را برای هیچ دوستی (غیر از تو) نگذاشتم.» «ای بت (معشوق)! مرا رها کرد و به سوی تو آمد،» «نیکو نگهش دار که من نیکو نگهش داشته بودم.» این رباعی، بیانگر بی‌اختیاری دل عاشق که به سوی معشوق می‌رود، و نشان‌دهنده‌ی واگذاری کامل دل به معشوق و درخواست از او برای مراقبت از این دل وفادار.