رباعی شماره 973 از دیوان شمس مولانا

دلدار چنان مشوش آمد که مپرس

هجرانش چنان پر آتش آمد که مپرس

گفتم که مکن گفت مکن تا نکنم

این یک سخنم چنان خوش آمد که مپرس

تفسیر رباعی 973 از دیوان شمس مولانا

این رباعی به پریشانی معشوق، سوز هجران و لطف او در جواب عاشق می‌پردازد. مولانا می‌فرماید: «دلدار چنان پریشان آمد که مپرس،» «هجرانش چنان پر از آتش آمد که مپرس.» «گفتم که “مکن!” (این کار را)، گفت: “مکن تا نکنم!” (من این کار را نمی‌کنم مگر اینکه تو بگویی).» «این یک سخن (جواب معشوق) چنان خوش آمد که مپرس.» این رباعی، بیانگر پریشانی و سوز هجران حتی برای معشوق، و نشان‌دهنده‌ی نهایت لطف و ناز معشوق که حتی در قهر نیز به خواست عاشق عمل می‌کند.