رباعی شماره 966 از دیوان شمس مولانا

احوال دلم هر سحر از باد بپرس

تا شاد شوی از من ناشاد بپرس

ور کشتن بیگناه سودات شود

از چشم خود آن جادوی استاد بپرس

تفسیر رباعی 966 از دیوان شمس مولانا

این رباعی به شکایت عاشق از حال خود و اشاره به قدرت چشم معشوق می‌پردازد. مولانا می‌فرماید: «حال دلم را هر سحر از باد بپرس،» «تا شاد شوی (و بدانی من چقدر ناشادم)، از من ناشاد بپرس.» «و اگر کشتن بی‌گناه، آرزویت (سودای تو) شد،» «از چشم خود (معشوق)، آن جادوی استاد (در دلربایی) را بپرس.» این رباعی، بیانگر عمق اندوه و ناشادی عاشق، و نشان‌دهنده‌ی قدرت بی‌نظیر چشم معشوق در دلربایی و کشتن عاشقان که حتی خود نیز از آن خبر ندارد.