من همتیم کجا بود چون من باز
عرضه نکنم به هیچکس آز و نیاز
با خویشتنم خوش است در پردهٔ راز
گه صید و گهی قید و گهی ناز و گه آز
این رباعی به همت بلند عارف و خلوت با خود در عالم راز میپردازد. مولانا میفرماید: «همتای من (در بلندپروازی)، باز (شاهین) کجاست؟» «حرص و نیاز خود را به هیچ کس عرضه نمیکنم.» «با خودم در پردهی راز (علوت با خدا) خوش است،» «گاهی صید (لطف)، گاهی قید (سختی)، گاهی ناز و گاهی نیاز (در این خلوت تجربه میکنم).» این رباعی، بیانگر همت بلند عارف که هیچ همتایی ندارد، و نشاندهندهی استغنای او از خلق و لذت بردن از خلوت با حق که در آن حالات مختلفی را تجربه میکند.
لینکهای مفید دیگر: فال حافظ ، فال انبیاء ، فال مولانا ، گوگل
کلمات کلیدی: رباعی مولانا , دیوان شمس , رباعیات شمس , فال مولانا , مولانا , مثنوی معنوی , شعر فارسی , عرفان , غزلیات شمس , مولوی , تصوف , عشق , سماع , مثنوی , شعر عرفانی , قونیه , مراقبه , روحانی , فلسفه , خودشناسی , عارف , صوفی , مثنویپژوهی , شمس تبریزی , فال حافظ , دیوان حافظ , ادبیات فارسی , اشعار مولانا , مثنوی مولانا , قونیه مولانا , غزل , قصیده , شعر کلاسیک , موسیقی عرفانی , رقص سماع , مکتب مولانا , شعر درمانی , الهیات , حکمت , حقیقت , معرفت , طریقت , شریعت , وحدت وجود , فنا , بقا , نینامه , مکتوبات , فیه ما فیه , جلالالدین محمد بلخی