مردانه بیا که نیست کار تو مجاز
آغاز بنه ترانهٔ بیآغاز
سبلت میمال خواجهٔ شهر توئی
آخر به گزاف نیست این ریش دراز
این رباعی به دعوت به مردانگی در عشق و رهایی از مجازات میپردازد. مولانا میفرماید: «مردانه بیا که کار تو (عشق) مجازی نیست،» «آهنگ ترانهی بیابتدا (ازلی) را آغاز کن.» «سبیلت را بمال (افتخار کن)، تو خواجهی شهر (صاحب کمال) هستی،» «سرانجام این ریش دراز (اشاره به ظاهر زاهدانه) بیهوده نیست (نشانه بزرگی است).» این رباعی، بیانگر لزوم جدی گرفتن عشق و رهایی از مجاز، و نشاندهندهی این که عشق، انسان را به مقام بزرگی میرساند و حتی ظاهر او را نیز با وقار میکند.
لینکهای مفید دیگر: فال حافظ ، فال انبیاء ، فال مولانا ، گوگل
کلمات کلیدی: رباعی مولانا , دیوان شمس , رباعیات شمس , فال مولانا , مولانا , مثنوی معنوی , شعر فارسی , عرفان , غزلیات شمس , مولوی , تصوف , عشق , سماع , مثنوی , شعر عرفانی , قونیه , مراقبه , روحانی , فلسفه , خودشناسی , عارف , صوفی , مثنویپژوهی , شمس تبریزی , فال حافظ , دیوان حافظ , ادبیات فارسی , اشعار مولانا , مثنوی مولانا , قونیه مولانا , غزل , قصیده , شعر کلاسیک , موسیقی عرفانی , رقص سماع , مکتب مولانا , شعر درمانی , الهیات , حکمت , حقیقت , معرفت , طریقت , شریعت , وحدت وجود , فنا , بقا , نینامه , مکتوبات , فیه ما فیه , جلالالدین محمد بلخی