رباعی شماره 944 از دیوان شمس مولانا

دل بر سر تو بدل نجوید هرگز

جز وصل تو هیچ گل نبوید هرگز

صحرای دلم عشق تو شورستان کرد

تا مهر کسی دگر نروید هرگز

تفسیر رباعی 944 از دیوان شمس مولانا

این رباعی به وفاداری مطلق عاشق به معشوق و انحصار عشق به او می‌پردازد. مولانا می‌فرماید: «دل، به خاطر تو، هرگز به معشوق دیگری نمی‌پردازد،» «جز وصال تو، هیچ گلی را هرگز نمی‌بوید.» «عشق تو، صحرای دل مرا شوره‌زار کرد،» «تا مهر (عشق) کسی دیگر هرگز نروید.» این رباعی، بیانگر شدت عشق و وفاداری عاشق به معشوق، و نشان‌دهنده‌ی این که عشق معشوق چنان در دل ریشه دوانده که جایی برای عشق دیگری باقی نمی‌ماند و هر آنچه غیر اوست، بی‌اثر می‌شود.