رباعی شماره 932 از دیوان شمس مولانا

ای لاله بیا و از رخم رنگ آموز

وی زهره بیا و از دلم چنگ آموز

و آنگه که نوای وصل آهنگ کند

ای بخت بد بیا و آهنگ آموز

تفسیر رباعی 932 از دیوان شمس مولانا

این رباعی به تأثیر عاشق بر عالم و دعوت بخت بد به همراهی با عشق می‌پردازد. مولانا می‌فرماید: «ای لاله! بیا و از روی من رنگ بیاموز (که از عشق، رنگین شده است)،» «و ای زهره (ستاره‌ی ناهید)! بیا و از دل من نوا (آهنگ) بیاموز.» «و آنگاه که نوای وصال، آهنگ کند،» «ای بخت بد! بیا و آهنگ (سعادت) بیاموز!» این رباعی، بیانگر تأثیر عشق بر تمام عالم و حتی بر عناصر طبیعی، و نشان‌دهنده‌ی دعوت از بدبختی و ناکامی برای آموختن سعادت از نوای وصال عشق.