ای لاله بیا و از رخم رنگ آموز
وی زهره بیا و از دلم چنگ آموز
و آنگه که نوای وصل آهنگ کند
ای بخت بد بیا و آهنگ آموز
این رباعی به تأثیر عاشق بر عالم و دعوت بخت بد به همراهی با عشق میپردازد. مولانا میفرماید: «ای لاله! بیا و از روی من رنگ بیاموز (که از عشق، رنگین شده است)،» «و ای زهره (ستارهی ناهید)! بیا و از دل من نوا (آهنگ) بیاموز.» «و آنگاه که نوای وصال، آهنگ کند،» «ای بخت بد! بیا و آهنگ (سعادت) بیاموز!» این رباعی، بیانگر تأثیر عشق بر تمام عالم و حتی بر عناصر طبیعی، و نشاندهندهی دعوت از بدبختی و ناکامی برای آموختن سعادت از نوای وصال عشق.
لینکهای مفید دیگر: فال حافظ ، فال انبیاء ، فال مولانا ، گوگل
کلمات کلیدی: رباعی مولانا , دیوان شمس , رباعیات شمس , فال مولانا , مولانا , مثنوی معنوی , شعر فارسی , عرفان , غزلیات شمس , مولوی , تصوف , عشق , سماع , مثنوی , شعر عرفانی , قونیه , مراقبه , روحانی , فلسفه , خودشناسی , عارف , صوفی , مثنویپژوهی , شمس تبریزی , فال حافظ , دیوان حافظ , ادبیات فارسی , اشعار مولانا , مثنوی مولانا , قونیه مولانا , غزل , قصیده , شعر کلاسیک , موسیقی عرفانی , رقص سماع , مکتب مولانا , شعر درمانی , الهیات , حکمت , حقیقت , معرفت , طریقت , شریعت , وحدت وجود , فنا , بقا , نینامه , مکتوبات , فیه ما فیه , جلالالدین محمد بلخی