ای تنگ شکر از ترشان چشم بدوز
آتش بزن و هرچه به جز عشق بسوز
دکان شکرفروش و آنگه ترشی
برف و سرمای وآنگهی فصل تموز
این رباعی به دعوت به پاکی از ناخالصیها و آتش زدن بر هر چه جز عشق میپردازد. مولانا میفرماید: «ای تنگ شکر (وجود شیرین)، چشمانت را از ترشیها بدوز (از ناخالصیها دوری کن)،» «آتش بزن و هر چه جز عشق است، بسوزان.» «مگر میشود مغازهی شکر (عشق) و آنگاه ترشی (ناخالصی)؟» «(مگر میشود) برف و سرما و آنگاه فصل تابستان؟ (تناقض است).» این رباعی، بیانگر لزوم خلوص در عشق و رهایی از هر گونه ناخالصی و تضاد، و نشاندهندهی این که در محضر عشق، جایی برای ناهمگونی و تضاد نیست.
لینکهای مفید دیگر: فال حافظ ، فال انبیاء ، فال مولانا ، گوگل
کلمات کلیدی: رباعی مولانا , دیوان شمس , رباعیات شمس , فال مولانا , مولانا , مثنوی معنوی , شعر فارسی , عرفان , غزلیات شمس , مولوی , تصوف , عشق , سماع , مثنوی , شعر عرفانی , قونیه , مراقبه , روحانی , فلسفه , خودشناسی , عارف , صوفی , مثنویپژوهی , شمس تبریزی , فال حافظ , دیوان حافظ , ادبیات فارسی , اشعار مولانا , مثنوی مولانا , قونیه مولانا , غزل , قصیده , شعر کلاسیک , موسیقی عرفانی , رقص سماع , مکتب مولانا , شعر درمانی , الهیات , حکمت , حقیقت , معرفت , طریقت , شریعت , وحدت وجود , فنا , بقا , نینامه , مکتوبات , فیه ما فیه , جلالالدین محمد بلخی