آمد بر من دوش نگاری سر تیز
شیرین سخنی شکر لبی شورانگیز
با روی چو آفتاب بیدارم کرد
یعنی که چو آفتاب دیدی برخیز
این رباعی به ظهور معشوق و بیداری عاشق از خواب غفلت میپردازد. مولانا میفرماید: «دیشب نگاری (معشوقی) با سری تند (مصمم) بر من آمد،» «با سخنان شیرین و لبهای شکرریز و شورانگیز.» «با رویی چون آفتاب، مرا بیدار کرد،» «یعنی که: “چون آفتاب (رخ من) را دیدی، برخیز! (و از خواب غفلت بیدار شو).”» این رباعی، بیانگر تجلی معشوق در خواب یا رؤیا و بیدار کردن عاشق از غفلت، و نشاندهندهی این که جمال معشوق، مانند آفتاب، موجب بیداری و حرکت میشود.
لینکهای مفید دیگر: فال حافظ ، فال انبیاء ، فال مولانا ، گوگل
کلمات کلیدی: رباعی مولانا , دیوان شمس , رباعیات شمس , فال مولانا , مولانا , مثنوی معنوی , شعر فارسی , عرفان , غزلیات شمس , مولوی , تصوف , عشق , سماع , مثنوی , شعر عرفانی , قونیه , مراقبه , روحانی , فلسفه , خودشناسی , عارف , صوفی , مثنویپژوهی , شمس تبریزی , فال حافظ , دیوان حافظ , ادبیات فارسی , اشعار مولانا , مثنوی مولانا , قونیه مولانا , غزل , قصیده , شعر کلاسیک , موسیقی عرفانی , رقص سماع , مکتب مولانا , شعر درمانی , الهیات , حکمت , حقیقت , معرفت , طریقت , شریعت , وحدت وجود , فنا , بقا , نینامه , مکتوبات , فیه ما فیه , جلالالدین محمد بلخی