رباعی شماره 900 از دیوان شمس مولانا

گر گل کارم بیتو نروید جز خار

ور بیضهٔ طاوس نهم گردد مار

ور بر گیرم رباب بر درد تار

ور هشت بهشت برزنم گردد چار

تفسیر رباعی 900 از دیوان شمس مولانا

این رباعی به بی‌ثمری تمام تلاش‌ها و زیبایی‌ها بدون حضور معشوق می‌پردازد. مولانا می‌فرماید: «اگر گل بکارم، بدون تو جز خار نمی‌روید،» «و اگر تخم طاووس بگذارم، مار می‌شود،» «و اگر رباب (سازی) را بردارم، تار آن درد می‌گیرد،» «و اگر هشت بهشت را بسازم، چهار می‌شود (ارزشش از بین می‌رود).» این رباعی، بیانگر این که بدون حضور و لطف معشوق، هیچ تلاش و زیبایی‌ای به ثمر نمی‌رسد و همه چیز به ضد خود تبدیل می‌شود، و نشان‌دهنده‌ی این که تمام هستی، به معشوق وابسته است.