رباعی شماره 879 از دیوان شمس مولانا

تا چند کشی سخرهٔ نفس بیکار

تا چند خوری چو اشتران خوشهٔ خار

تا چند دوی از پی نان و دینار

ای کافر و کافر بچه آخر دین‌دار

تفسیر رباعی 879 از دیوان شمس مولانا

این رباعی به نکوهش غفلت و دنیاپرستی و دعوت به دینداری و معنویت می‌پردازد. مولانا می‌فرماید: «تا کی سخره‌ی نفس بی‌کار (ولگرد) را می‌کشی؟» «تا کی مانند شتران، خوشه‌ی خار (امور بی‌ارزش) می‌خوری؟» «تا کی به دنبال نان و دینار می‌دوی؟» «ای کافر و کافرزاده! سرانجام دیندار شو!» این رباعی، بیانگر نکوهش غفلت از حق و دنیاپرستی، و نشان‌دهنده‌ی دعوت به توبه و بازگشت به سوی دین و معنویت که راه نجات انسان است.