رباعی شماره 869 از دیوان شمس مولانا

ای زادهٔ ساقی هله از غم بگذر

ای همدم روح قدس از دم بگذر

گفتی که ز غم گریختم شاد شدم

شادی روان خود از این هم بگذر

تفسیر رباعی 869 از دیوان شمس مولانا

این رباعی به دعوت به رهایی از هر گونه غم و شادی و رسیدن به مقام بی‌خبری می‌پردازد. مولانا می‌فرماید: «ای زاده‌ی ساقی (نور وجودی)! از غم بگذر،» «ای همدم روح‌القدس! از (هر) نفس بگذر (و از خود بی‌خود شو).» «(تو) گفتی که “از غم گریختم و شاد شدم”،» «(اما) از شادی روان خود نیز از این (شادی) بگذر (و به مقامی فراتر از غم و شادی برس).» این رباعی، بیانگر لزوم رهایی از دوگانگی غم و شادی و رسیدن به مقام فنا که در آن، انسان از هرگونه حس و حالی آزاد می‌شود، و نشان‌دهنده‌ی مقام بالاتر بی‌خبری و غفلت از خود در عشق.