ای دل بگذر ز عشق و معشوق و دیار
گر دیده وری ز هر سه بندی زنار
در توبهٔ نیستی شو و باک مدار
کاین فقر منزه است ز یار و اغیار
این رباعی به دعوت به رهایی از عشقهای مجازی و رسیدن به فقر حقیقی میپردازد. مولانا میفرماید: «ای دل! از عشق (مجازی) و معشوق (دنیوی) و دیار (دنیا) بگذر،» «اگر اهل بصیرت هستی، از هر سه دست بکش (و زنار ببند).» «در توبهی نیستی (فنای کامل) شو و باکی نداشته باش،» «زیرا این فقر (حقیقی)، از یار و اغیار (دوست و دشمن) منزه است (و به هیچ کس وابسته نیست).» این رباعی، بیانگر لزوم رهایی از تمام تعلقات دنیوی و مجازی برای رسیدن به فقر حقیقی، و نشاندهندهی مقام فقر که در آن، انسان از هر وابستگی و قید و بندی آزاد است.
لینکهای مفید دیگر: فال حافظ ، فال انبیاء ، فال مولانا ، گوگل
کلمات کلیدی: رباعی مولانا , دیوان شمس , رباعیات شمس , فال مولانا , مولانا , مثنوی معنوی , شعر فارسی , عرفان , غزلیات شمس , مولوی , تصوف , عشق , سماع , مثنوی , شعر عرفانی , قونیه , مراقبه , روحانی , فلسفه , خودشناسی , عارف , صوفی , مثنویپژوهی , شمس تبریزی , فال حافظ , دیوان حافظ , ادبیات فارسی , اشعار مولانا , مثنوی مولانا , قونیه مولانا , غزل , قصیده , شعر کلاسیک , موسیقی عرفانی , رقص سماع , مکتب مولانا , شعر درمانی , الهیات , حکمت , حقیقت , معرفت , طریقت , شریعت , وحدت وجود , فنا , بقا , نینامه , مکتوبات , فیه ما فیه , جلالالدین محمد بلخی