رباعی شماره 867 از دیوان شمس مولانا

ای دلبر عیار دل نیکوفر

از جملهٔ نیکوان توئی نیکوتر

ای از شکرت دهان گلها پر زر

وز هجر کبود پوش تو نیلوفر

تفسیر رباعی 867 از دیوان شمس مولانا

این رباعی به جمال بی‌نظیر معشوق و تأثیر او بر عالم هستی می‌پردازد. مولانا می‌فرماید: «ای دلبر عیار (نازنین) با دل نیکو،» «از میان همه‌ی نیکویان، تو نیکوتر هستی.» «ای (کسی) که از شکر تو، دهان گل‌ها پر از زر (لطف و زیبایی) می‌شود،» «و از هجر تو، نیلوفر کبودپوش می‌شود (و غمگین می‌گردد).» این رباعی، بیانگر کمال و برتری بی‌مانند معشوق در زیبایی و لطافت، و نشان‌دهنده‌ی تأثیر فراگیر او بر عالم طبیعت که با حضورش شادی و زیبایی می‌آفریند و با غیبتش غم و اندوه.