رباعی شماره 862 از دیوان شمس مولانا

اندیشهٔ دهرت ز چه بگداخت جگر

طبع تو مزاج دهر نشناخت مگر

پندار که نطفه‌ای نینداخت پدر

انگار که گلخنی نپرداخت قدر

تفسیر رباعی 862 از دیوان شمس مولانا

این رباعی به رضا به تقدیر الهی و عدم اندوه از امور دنیوی می‌پردازد. مولانا می‌فرماید: «اندیشه‌ی روزگار (و غم و غصه) چرا جگرت را آب کرد؟» «مگر طبع تو، مزاج روزگار را نشناخت؟» «فکر کن که پدر، نطفه‌ای نینداخت (و تو اصلاً به وجود نیامدی)،» «تصور کن که تقدیر، گلخنی (حمام یا محلی برای پرورش) برایت نپرداخت (و تو آفریده نشدی).» این رباعی، بیانگر لزوم پذیرش تقدیر و بی‌اعتنایی به غم‌های دنیوی، و نشان‌دهنده‌ی این که انسان باید به وجود خود و نعمت هستی شاکر باشد و از خودخواهی و اعتراض به تقدیر بپرهیزد.