رباعی شماره 842 از دیوان شمس مولانا

هر لحظه همی خوانمش از راه بعید

کو سورهٔ یوسف است و قرآن مجید

گفتم که دلم خون شد و از دیده دوید

گفت آنکه ترا دید کس را ندوید

تفسیر رباعی 842 از دیوان شمس مولانا

این رباعی تکرار رباعی 788 است که به زیبایی معشوق و بی‌همتایی رنج عاشق می‌پردازد. مولانا می‌فرماید: «هر لحظه او را از راه دور می‌خوانم (با او مناجات می‌کنم)،» «که او سوره یوسف (زیبا) و قرآن مجید است.» «گفتم که “دلم خون شد و از دیده جاری شد،”» «گفت: “آنچه تو را (از اشک) جاری کرد، هیچ کس را جاری نکرد (رنج تو بی‌همتاست).”» این رباعی، بیانگر این که معشوق تجلی کمال و زیبایی الهی است، و نشان‌دهنده‌ی شدت رنج و درد عاشق که بی‌همتا و خالص است.