رباعی شماره 834 از دیوان شمس مولانا

هر دل که بسوی دلربائی نرود

والله که به جز سوی فنائی نرود

ای شاد کبوتری که صید عشق است

چندانکه برانیش بجائی نرود

تفسیر رباعی 834 از دیوان شمس مولانا

این رباعی به اجبار دل به سوی عشق و ثبات عاشق در راه آن می‌پردازد. مولانا می‌فرماید: «هر دلی که به سوی دلربایی (معشوق) نرود،» «به خدا سوگند! که جز به سوی فنا (و نیستی) نمی‌رود.» «ای خوشا کبوتری که صید عشق است،» «هر چقدر هم او را برانی، به جایی نمی‌رود (و ثابت‌قدم می‌ماند).» این رباعی، بیانگر این که دل انسان ناگزیر به سوی عشق گرایش دارد و اگر این عشق الهی نباشد، به فنای بی‌ارزش می‌رسد، و نشان‌دهنده‌ی ثبات و پایداری عاشق حقیقی که هرگز از راه معشوق بازنمی‌گردد.