رباعی شماره 822 از دیوان شمس مولانا

مه را طرفی بماه رو میماند

چیزیش بدان فرشته خو میماند

نی نی ز کجا تا بکجا مه که بود

جان بندهٔ او بدو خود او میماند

تفسیر رباعی 822 از دیوان شمس مولانا

این رباعی به برتری معشوق از هر موجودی در هستی می‌پردازد. مولانا می‌فرماید: «ماه، در یک سو، به ماه‌رو (معشوق) می‌ماند،» «چیزی (از او) به آن فرشته‌خو (معشوق) می‌ماند.» «نه، نه! ماه کجا، (معشوق) تا کجا (فاصله زیاد است)! ماه کی بود؟» «جان بنده‌ی او (معشوق) بود، اما خودش (معشوق) به خودش می‌ماند (بی‌همتاست).» این رباعی، بیانگر این که معشوق حقیقی از هر چه در عالم است، برتر و بی‌همتاست و حتی ماه نیز تنها ذره‌ای از جمال اوست، و نشان‌دهنده‌ی مقام متعالی معشوق که تنها با خودش قابل مقایسه است.