رباعی شماره 819 از دیوان شمس مولانا

من بندهٔ یاری که ملالش نبود

کانرا که ملالست وصالش نبود

گوئیکه خیالست و ترا نیست وصال

تا تیره بود آب خیالش نبود

تفسیر رباعی 819 از دیوان شمس مولانا

این رباعی به مقام وصال بی‌ملال و لزوم پاکی خیال برای آن می‌پردازد. مولانا می‌فرماید: «من بنده‌ی یاری (معشوقی) هستم که ملالی (خستگی‌ای) ندارد،» «زیرا کسی که ملال دارد، وصالش (به حق) نیست.» «(شاید) بگویی که (وصال) خیال است و تو وصالی نداری،» «(اما حقیقت آن است که) تا آب خیال تیره باشد، وصال خیالی هم نیست (و حتی آن را نمی‌توان تصور کرد).» این رباعی، بیانگر این که معشوق حقیقی همواره شاداب و بی‌ملال است و وصال او نیز چنین است، و نشان‌دهنده‌ی لزوم پاکی درون و خیال برای درک وصال؛ تا زمانی که خیال آلوده باشد، حتی تصور وصال نیز محال است.