رباعی شماره 817 از دیوان شمس مولانا

مگذار که وسوسه زبونت گیرد

چون مار به حیله و فسونت گیرد

تا آن مه بی‌چون کند آهنگ گرفت

حیران شود آسمان که چونت گیرد

تفسیر رباعی 817 از دیوان شمس مولانا

این رباعی به پرهیز از وسوسه و رسیدن به مقامی که آسمان نیز در فهم آن حیران است می‌پردازد. مولانا می‌فرماید: «مگذار که وسوسه، تو را خوار و ناتوان کند،» «(و) مانند مار با حیله و افسون، تو را گرفتار کند.» «تا آن ماه‌رو (معشوق بی‌همتا) قصد بگیرد (و تو را به سوی خود جذب کند)،» «آسمان حیران شود که چگونه تو را بگیرد (و جذب کند، زیرا مقام تو بسیار بالا رفته است).» این رباعی، بیانگر لزوم مقاومت در برابر وسوسه‌ها و پناه بردن به معشوق، و نشان‌دهنده‌ی مقامی که عاشق با جذب معشوق بدان می‌رسد که حتی عالم بالا نیز از درک آن عاجز است.