رباعی شماره 816 از دیوان شمس مولانا

مگذار که غصه در میانت گیرد

یا وسوسه‌های این جهانت گیرد

رو شربت عشق در دهان نه شب و روز

زان پیش که حکم حق دهانت گیرد

تفسیر رباعی 816 از دیوان شمس مولانا

این رباعی به لزوم رهایی از غم و وسوسه‌های دنیوی و پناه بردن به عشق می‌پردازد. مولانا می‌فرماید: «مگذار که غم و غصه در وجودت جای گیرد،» «یا وسوسه‌های این جهان، تو را گرفتار کند.» «برو شب و روز شربت عشق را در دهانت بگذار (و از آن بنوش)،» «پیش از آنکه حکم حق (مرگ)، دهانت را بگیرد (و فرصت از دست برود).» این رباعی، بیانگر این که انسان باید از غم و وسوسه‌های دنیوی دوری کند، و نشان‌دهنده‌ی لزوم پناه بردن به عشق الهی و بهره‌مندی از آن پیش از فرا رسیدن مرگ و پایان فرصت.