گوید چونی خوشی و در خنده شود
چون باشد مردهٔ ای که او زنده شود
امروز پراکنده نخواهم گفتن
هرچند که راه او پراکنده شود
این رباعی به حال زنده شدن عاشق از معشوق و سکوت در برابر پراکندگی میپردازد. مولانا میفرماید: «(معشوق) میگوید “چگونهای؟ خوش هستی؟” و در خنده میشود،» «(آیا) مردهای که او زنده شود، چگونه باشد؟ (بسیار خوش و شاداب).» «امروز سخنان پراکنده نمیگویم،» «هرچند که راه او (معشوق یا راه عشق) پراکنده شود (اما من ثابتقدم میمانم).» این رباعی، بیانگر حیات یافتن عاشق از معشوق و شادمانی از این حیات، و نشاندهندهی پایداری عاشق در برابر راه پراکنده عشق که با وجود بینظمیهای ظاهری، او ثابت قدم میماند.
لینکهای مفید دیگر: فال حافظ ، فال انبیاء ، فال مولانا ، گوگل
کلمات کلیدی: رباعی مولانا , دیوان شمس , رباعیات شمس , فال مولانا , مولانا , مثنوی معنوی , شعر فارسی , عرفان , غزلیات شمس , مولوی , تصوف , عشق , سماع , مثنوی , شعر عرفانی , قونیه , مراقبه , روحانی , فلسفه , خودشناسی , عارف , صوفی , مثنویپژوهی , شمس تبریزی , فال حافظ , دیوان حافظ , ادبیات فارسی , اشعار مولانا , مثنوی مولانا , قونیه مولانا , غزل , قصیده , شعر کلاسیک , موسیقی عرفانی , رقص سماع , مکتب مولانا , شعر درمانی , الهیات , حکمت , حقیقت , معرفت , طریقت , شریعت , وحدت وجود , فنا , بقا , نینامه , مکتوبات , فیه ما فیه , جلالالدین محمد بلخی