رباعی شماره 791 از دیوان شمس مولانا

کو پای که او باغ و چمن را شاید

کو چشم که او سرو و سمن را شاید

پای و چشمی یکی جگر سوخته‌ای

بنمای یکی که سوختن را شاید

تفسیر رباعی 791 از دیوان شمس مولانا

این رباعی به بی‌ارزشی دیده‌ها و قدم‌های ظاهری و لزوم سوختن در عشق می‌پردازد. مولانا می‌فرماید: «کجاست پایی که شایسته‌ی رفتن در باغ و چمن باشد؟» «کجاست چشمی که شایسته‌ی دیدن سرو و یاسمن باشد؟» «(بلكه) پای و چشمی (آن است که) یک جگر سوخته‌ای (باشد)،» «یکی را نشان بده که شایسته‌ی سوختن (در آتش عشق) باشد.» این رباعی، بیانگر این که زیبایی‌های ظاهری دنیا بی‌ارزش هستند و آنچه مهم است، سوختن در آتش عشق و فنا است، و نشان‌دهنده‌ی این که تنها کسی که آمادگی فنا را دارد، شایسته‌ی قدم گذاشتن در این راه است.