رباعی شماره 790 از دیوان شمس مولانا

گفتی که بگو زبان چه محرم باشد

محرم نبود هرچه به عالم باشد

والله نتوان حدیث آن دم گفتن

با او که سرشت خاک آدم باشد

تفسیر رباعی 790 از دیوان شمس مولانا

این رباعی به عجز زبان از بیان اسرار حق و لزوم شناخت مخاطب می‌پردازد. مولانا می‌فرماید: «(تو) گفتی که “بگو، زبان چه اندازه محرم (راز) است؟”» «(من می‌گویم) هر چه در عالم باشد، محرم (راز) نیست.» «به خدا سوگند! نمی‌توان سخن آن لحظه (اسرار الهی) را گفت،» «با کسی که سرشتش از خاک آدم باشد (و هنوز به کمال نرسیده باشد).» این رباعی، بیانگر این که اسرار الهی فراتر از توان بیان زبان است و هر کس توانایی درک آن را ندارد، و نشان‌دهنده‌ی لزوم شناخت مخاطب و پرهیز از بیان اسرار با نااهلان.