رباعی شماره 767 از دیوان شمس مولانا

قد الفم ز مشق چون جیم افتاد

آن سو که توئی حسن دو میم افتاد

آن خوبی باقی تو ایجان جهان

دل بستد و اندر پی باقیم افتاد

تفسیر رباعی 767 از دیوان شمس مولانا

این رباعی به تحول عاشق در راه عشق و تأثیر جمال معشوق می‌پردازد. مولانا می‌فرماید: «قامتم که چون الف (راست) بود، از مشق (رنج عشق) چون جیم (خمیده) شد،» «آن سویی که تو هستی، (نشانه‌ی) زیبایی “دو میم” (محمد و محمود) پیدا شد (اشاره به کمال).» «آن زیبایی باقی تو، ای جان جهان،» «دل را گرفت و به دنبال باقیمانده‌ی وجود من افتاد (که آن را نیز تسخیر کند).» این رباعی، بیانگر تأثیر عشق بر تغییر قامت عاشق (از استقامت ظاهری به خمیدگی در برابر عشق)، و نشان‌دهنده‌ی جمال بی‌نهایت معشوق که تمام وجود عاشق را دربر می‌گیرد و او را به سوی کمال می‌کشاند.