شادم که غم تو در دل من گنجد
زیرا که غمت بجای روشن گنجد
آن غم که نگنجد در افلاک و زمین
اندر دل چون چشمهٔ سوزن گنجد
این رباعی به عظمت غم عشق و توانایی دل عاشق در جای دادن آن میپردازد. مولانا میفرماید: «شادم که غم تو در دل من میگنجد،» «زیرا که غمت در جای روشن (و خاص) میگنجد (نه در هر دلی).» «آن غمی که در افلاک و زمین نمیگنجد،» «در دل (کوچک و تنگ) مانند سوراخ سوزن میگنجد.» این رباعی، بیانگر این که غم عشق معشوق آنقدر بزرگ و بیکران است که در تمام هستی نمیگنجد، اما در دل عاشق جای میگیرد، و نشاندهندهی ارزش و وسعت دل عاشق که توانایی پذیرش چنین غمی را دارد.
لینکهای مفید دیگر: فال حافظ ، فال انبیاء ، فال مولانا ، گوگل
کلمات کلیدی: رباعی مولانا , دیوان شمس , رباعیات شمس , فال مولانا , مولانا , مثنوی معنوی , شعر فارسی , عرفان , غزلیات شمس , مولوی , تصوف , عشق , سماع , مثنوی , شعر عرفانی , قونیه , مراقبه , روحانی , فلسفه , خودشناسی , عارف , صوفی , مثنویپژوهی , شمس تبریزی , فال حافظ , دیوان حافظ , ادبیات فارسی , اشعار مولانا , مثنوی مولانا , قونیه مولانا , غزل , قصیده , شعر کلاسیک , موسیقی عرفانی , رقص سماع , مکتب مولانا , شعر درمانی , الهیات , حکمت , حقیقت , معرفت , طریقت , شریعت , وحدت وجود , فنا , بقا , نینامه , مکتوبات , فیه ما فیه , جلالالدین محمد بلخی