رباعی شماره 717 از دیوان شمس مولانا

زلفت چو بر آن لعل شکرخای زند

در بردن جان بندگان رای زند

دست خوش خویش را کس از دست دهد؟

افتادهٔ خویش را کسی پای زند؟

تفسیر رباعی 717 از دیوان شمس مولانا

این رباعی به قدرت زلف و لب معشوق در ربودن جان‌ها می‌پردازد. مولانا می‌فرماید: «چون زلف تو بر آن لعل شکرخای (لب شیرین) تو دست بزند (حرکت کند)،» «(معشوق) در بردن جان بندگان (عاشقان) قصد می‌کند (و تصمیم می‌گیرد).» «آیا کسی دستاورد (محبوب) خود را از دست می‌دهد؟» «آیا کسی به افتاده‌ی خود لگد می‌زند؟ (این محال است، پس تو نیز عاشقان خود را از دست نمی‌دهی).» این رباعی، بیانگر قدرت مرگبار اما در عین حال فریبنده‌ی زلف و لب معشوق، و نشان‌دهنده‌ی اطمینان عاشق به معشوق که او را رها نخواهد کرد و جانش را نیز از او خواهد گرفت تا به وصال ابدی برساند.