زان آب که چرخ از آن بسر میگردد
استارهٔ جانم چو قمر میگردد
بحریست محیط و در وی این خلق مقیم
تا کیست کز این بحر گهر میگردد
این رباعی به حرکت عالم به واسطهی عشق و جستجوی گوهر حقیقت میپردازد. مولانا میفرماید: «از آن آبی (عشقی) که چرخ (آسمان) به واسطهی آن میگردد،» «ستارهی جان من چون ماه میگردد (روشن و متحرک میشود).» «(عالم) دریایی است فراگیر، و این مردم در آن ساکناند،» «تا کیست که از این دریا، گوهر (حقیقت) را به دست آورد؟» این رباعی، بیانگر این که عشق، نیروی محرکهی عالم و جان است، و نشاندهندهی فراگیری عالم هستی به مانند دریا و لزوم تلاش برای یافتن گوهر حقیقت در این دریای بیکران.
لینکهای مفید دیگر: فال حافظ ، فال انبیاء ، فال مولانا ، گوگل
کلمات کلیدی: رباعی مولانا , دیوان شمس , رباعیات شمس , فال مولانا , مولانا , مثنوی معنوی , شعر فارسی , عرفان , غزلیات شمس , مولوی , تصوف , عشق , سماع , مثنوی , شعر عرفانی , قونیه , مراقبه , روحانی , فلسفه , خودشناسی , عارف , صوفی , مثنویپژوهی , شمس تبریزی , فال حافظ , دیوان حافظ , ادبیات فارسی , اشعار مولانا , مثنوی مولانا , قونیه مولانا , غزل , قصیده , شعر کلاسیک , موسیقی عرفانی , رقص سماع , مکتب مولانا , شعر درمانی , الهیات , حکمت , حقیقت , معرفت , طریقت , شریعت , وحدت وجود , فنا , بقا , نینامه , مکتوبات , فیه ما فیه , جلالالدین محمد بلخی