رباعی شماره 713 از دیوان شمس مولانا

رو نیکی کن که دهر نیکی داند

او نیکی را از نیکوان نستاند

مال از همه ماند و از تو هم خواهد ماند

آن به که بجای مال نیکی ماند

تفسیر رباعی 713 از دیوان شمس مولانا

این رباعی به اهمیت عمل نیک و بقای آن در برابر فنای مال دنیا می‌پردازد. مولانا می‌فرماید: «برو (و) نیکی کن، زیرا روزگار (خداوند) نیکی را می‌داند (و پاداش می‌دهد)،» «(و) او نیکی را از نیکوکاران نمی‌گیرد (و ضایع نمی‌کند).» «مال (و ثروت) از همه‌ی مردم باقی می‌ماند (فانی می‌شود) و از تو هم باقی خواهد ماند (فانی می‌شوی)،» «بهتر است که به جای مال، نیکی از تو باقی بماند.» این رباعی، بیانگر ارزش و ماندگاری اعمال نیک در برابر فناپذیری مال دنیا، و نشان‌دهنده‌ی لزوم تمرکز بر خیر و احسان که تنها چیزی است که برای انسان پس از مرگ باقی می‌ماند.