رباعی شماره 710 از دیوان شمس مولانا

روزی که ز کار کمترک می‌آید

در دیده خیال آن بتک می‌آید

از نادره‌گی و از غریبی که ویست

در عین دلست و دل به شک می‌آید

تفسیر رباعی 710 از دیوان شمس مولانا

این رباعی به تجلی معشوق در خیال و حیرت دل از حضور او می‌پردازد. مولانا می‌فرماید: «روزی که (کار دنیا) کمتر می‌آید (و خیال راحت می‌شود)،» «در دیده، خیال آن بت کوچک (معشوق) می‌آید.» «از نادره بودن و غریب بودن او (معشوق)،» «(در عین حال که) در خود دل است، (باز هم) دل به شک می‌آید (که آیا واقعاً اوست یا نه).» این رباعی، بیانگر حضور خیالی و دلنشین معشوق در تنهایی عاشق، و نشان‌دهنده‌ی حیرت و شگفتی دل از این حضور که در عین باطن بودن، آن‌چنان غریب و بی‌نظیر است که دل را به شک می‌اندازد.