رباعی شماره 698 از دیوان شمس مولانا

دی چشم تو رای سحر مطلق میزد

روی تو ره گنبد از رق میزد

تا داشتی آفتاب در سایهٔ زلف

جان بر صفت ذره معلق میزد

تفسیر رباعی 698 از دیوان شمس مولانا

این رباعی به جادوی چشم و روی معشوق و تأثیر آن بر هستی می‌پردازد. مولانا می‌فرماید: «دیروز چشم تو، رأی جادوی مطلق می‌زد (نهایت سحر و فریبندگی را داشت)،» «روی تو از گنبد (آسمان) از زیبایی و لطافت (مانند پوست آهو) پیشی می‌گرفت (و راه خود را می‌رفت).» «تا زمانی که آفتاب (جمال تو) را در سایه‌ی زلف (خود) داشتی،» «جان (عاشقان) مانند ذره‌ای معلق بود (و بی‌قرار می‌گشت).» این رباعی، بیانگر قدرت افسونگر چشم و روی معشوق که حتی بر عالم تأثیر می‌گذارد، و نشان‌دهنده‌ی بی‌قراری و معلق بودن جان عاشقان در برابر جمال او.