دل دوش در این عشق حریف ما بود
شب تا به سحرگاه نخفت و ناسود
چون صبح دمید سوی تو آمد زود
با چهرهٔ زرد و دیدهٔ خونآلود
این رباعی به بیقراری و تلاش بیوقفهی دل عاشق در شب و حال پریشان او در صبح میپردازد. مولانا میفرماید: «دل دیشب در این عشق، حریف و همدم ما بود،» «شب تا سحرگاه نخوابید و آرام نگرفت.» «چون صبح دمید، زود به سوی تو (معشوق) آمد،» «با چهرهای زرد (از بیخوابی و رنج) و دیدهای خونآلود (از گریهی بسیار).» این رباعی، بیانگر بیتابی و بیقراری شبانهی دل در عشق، و نشاندهندهی حال و روز پریشان عاشق در پی معشوق که از شدت عشق، جسم و جانش تحلیل میرود.
لینکهای مفید دیگر: فال حافظ ، فال انبیاء ، فال مولانا ، گوگل
کلمات کلیدی: رباعی مولانا , دیوان شمس , رباعیات شمس , فال مولانا , مولانا , مثنوی معنوی , شعر فارسی , عرفان , غزلیات شمس , مولوی , تصوف , عشق , سماع , مثنوی , شعر عرفانی , قونیه , مراقبه , روحانی , فلسفه , خودشناسی , عارف , صوفی , مثنویپژوهی , شمس تبریزی , فال حافظ , دیوان حافظ , ادبیات فارسی , اشعار مولانا , مثنوی مولانا , قونیه مولانا , غزل , قصیده , شعر کلاسیک , موسیقی عرفانی , رقص سماع , مکتب مولانا , شعر درمانی , الهیات , حکمت , حقیقت , معرفت , طریقت , شریعت , وحدت وجود , فنا , بقا , نینامه , مکتوبات , فیه ما فیه , جلالالدین محمد بلخی