رباعی شماره 685 از دیوان شمس مولانا

دل جمله حکایت از بهار تو کند

جان جمله حدیث لاله‌زار تو کند

مستی ز دو چشم پرخمار تو کند

تا خدمت لعل آبدار تو کند

تفسیر رباعی 685 از دیوان شمس مولانا

این رباعی به زیبایی و مستی‌آوری معشوق می‌پردازد. مولانا می‌فرماید: «دل، تمام حکایت‌ها را از بهار تو (جمال تو) بیان می‌کند،» «جان، تمام سخنان را از لاله‌زار تو (روی زیبای تو) بیان می‌کند.» «(و) مستی را از دو چشم پرخمار تو (معشوق) می‌گیرد،» «تا (به این مستی) خدمت لعل آبدار (لب) تو را بکند.» این رباعی، بیانگر تأثیر فراگیر جمال معشوق بر دل و جان عاشق که تمام وجود او را دربر می‌گیرد، و نشان‌دهنده‌ی مستی و شیدایی عاشق از چشم معشوق که او را به خدمتگزاری لب (نطق) معشوق می‌کشاند.