رباعی شماره 683 از دیوان شمس مولانا

دل با هوس تو زاد و بودی دارد

با سایهٔ تو گفت و شنودی دارد

لاحول همی کنم ولیکن لاحول

در عشق گمان مکن که سودی دارد

تفسیر رباعی 683 از دیوان شمس مولانا

این رباعی به سیطره‌ی هوس معشوق بر دل و بی‌فایدگی لاحول در عشق می‌پردازد. مولانا می‌فرماید: «دل با هوس تو، (از ابتدا) زاد و بودی (حیاتی) دارد،» «(و) با سایه‌ی تو (معشوق)، گفت‌وگویی دارد.» «پیوسته “لاحول” (ذکر پناه بردن به خدا از بدی‌ها) می‌گویم، اما “لاحول”،» «در عشق گمان مکن که سودی دارد (عشق با این ذکر از بین نمی‌رود).» این رباعی، بیانگر این که دل از ابتدا با هوس معشوق عجین شده و زندگی‌اش وابسته به اوست، و نشان‌دهنده‌ی بی‌تأثیری ذکر و تلاش‌های ظاهری برای رهایی از عشق که خود نیرویی قاهر است.