رباعی شماره 682 از دیوان شمس مولانا

دشنام که از لب تو مهوش باشد

چون لعل بود که اصلش آتش باشد

بر گوی که دشنام تو دلکش باشد

هر باد که بر گل گذرد خوش باشد

تفسیر رباعی 682 از دیوان شمس مولانا

این رباعی به دلپذیری دشنام معشوق برای عاشق می‌پردازد. مولانا می‌فرماید: «دشنامی که از لب مهوش (همچون ماه) تو باشد،» «چون لعل (سنگی گران‌بها) است که اصلش آتش (سوزان) باشد (یعنی در عین رنجش، زیبایی و ارزش دارد).» «(عاشق به معشوق) بگو که “دشنام تو دلکش و زیباست”،» «(زیرا) هر بادی که بر گل گذرد، خوش و دلپذیر است (حتی دشنام تو برای من زیباست).» این رباعی، بیانگر نهایت عشق و تسلیم عاشق که حتی دشنام و بی‌مهری معشوق را نیز زیبا و دلپذیر می‌بیند، و نشان‌دهنده‌ی این که از محبوب، هر آنچه آید، نیکوست.