رباعی شماره 680 از دیوان شمس مولانا

دردی داری که بحر را پر دارد

دردی که هزار بحر پر در دارد

خواهی که بیا پیش فرود آی ز خر

زانروی که روی خر به آخر دارد

تفسیر رباعی 680 از دیوان شمس مولانا

این رباعی به درد عشق و لزوم رهایی از نفس حیوانی می‌پردازد. مولانا می‌فرماید: «(ای دل) دردی داری که دریا را (از درد) پر می‌کند (درد عظیمی داری)،» «دردی که هزار دریا را از دُر (گوهر) پر دارد (درد عشق، خود دارای ارزش‌های فراوان است).» «می‌خواهی که پیش بیایی؟ از خر (نفس حیوانی) پایین بیا،» «زیرا روی (پیشانی) خر (نفس) به آخور (مکان پست) است (نفس انسان را به پستی می‌کشاند).» این رباعی، بیانگر عظمت و ارزش درد عشق که با وجود رنج، سراسر گنج و گوهر است، و نشان‌دهنده‌ی لزوم رها شدن از نفس اماره (نماد خر) برای پیشرفت در مسیر معنوی.