رباعی شماره 668 از دیوان شمس مولانا

در گریهٔ خون مرا شکر خند تو کرد

بی‌بند مرا از این جهان بند تو کرد

می‌فرمائی که عهد و سوگند تو کو

بی‌عهد مرا نه عهد و سوگند تو کرد

تفسیر رباعی 668 از دیوان شمس مولانا

این رباعی به تأثیر متناقض معشوق بر عاشق و بی‌نیازی از عهد ظاهری در عشق می‌پردازد. مولانا می‌فرماید: «خنده‌ی شیرین تو، مرا در گریه‌ی خونین (عشق) فرو برد،» «(تو) مرا که بی‌بند و رها بودم، از این جهان دربند خود کردی.» «(تو) می‌فرمایی که “عهد و سوگند تو کجاست؟”» «(اما) مرا که بی‌عهد بودم (قبل از عشق تو)، همین تو بودی که نه عهد و نه سوگندی برایم گذاشتی (و مرا از بند پیمان‌های ظاهری آزاد کردی).» این رباعی، بیانگر قدرت معشوق در دگرگونی حال عاشق (از بی‌بندی به اسارت عشق و از آرامش به رنج)، و نشان‌دهنده‌ی این که عشق الهی فراتر از عهدهای ظاهری است و خود عاشق را از این قیود رها می‌کند.