درد و زخم ار زلف تو در چنگ آید
از حال بهشتیان مرا ننگ آید
گوئیکه به صحرای بهشتم ببرند
صحرای بهشت بر دلم تنگ آید
این رباعی به لذت عاشق از درد عشق معشوق و بیمیلی به بهشت میپردازد. مولانا میفرماید: «اگر درد و زخم (از) زلف تو (ای معشوق) به دست آید (به من برسد)،» «از حال بهشتیان (که در آرامشاند)، مرا شرم (و ننگ) آید (چون من درد عشق تو را ترجیح میدهم).» سپس به بیعلاقگی به بهشت بدون معشوق اشاره میکند: «میگویی که “مرا به صحرای بهشت ببرند”،» «(اما) صحرای بهشت بر دل من تنگ آید (و برایم جذاب نیست، چون تو در آنجا نیستی).» این رباعی، بیانگر ترجیح درد و رنج عشق بر لذتهای دنیوی و اخروی و نشاندهندهی این حقیقت که برای عاشق، هیچ جایی بدون حضور معشوق دلپذیر نیست.
لینکهای مفید دیگر: فال حافظ ، فال انبیاء ، فال مولانا ، گوگل
کلمات کلیدی: رباعی مولانا , دیوان شمس , رباعیات شمس , فال مولانا , مولانا , مثنوی معنوی , شعر فارسی , عرفان , غزلیات شمس , مولوی , تصوف , عشق , سماع , مثنوی , شعر عرفانی , قونیه , مراقبه , روحانی , فلسفه , خودشناسی , عارف , صوفی , مثنویپژوهی , شمس تبریزی , فال حافظ , دیوان حافظ , ادبیات فارسی , اشعار مولانا , مثنوی مولانا , قونیه مولانا , غزل , قصیده , شعر کلاسیک , موسیقی عرفانی , رقص سماع , مکتب مولانا , شعر درمانی , الهیات , حکمت , حقیقت , معرفت , طریقت , شریعت , وحدت وجود , فنا , بقا , نینامه , مکتوبات , فیه ما فیه , جلالالدین محمد بلخی