رباعی شماره 643 از دیوان شمس مولانا

خواهم که دلم با غم هم‌خو باشد

گر دست دهد غمش چه نیکو باشد

هان ای دل بی‌دل غم او دربر گیر

تا چشم زنی خود غم او او باشد

تفسیر رباعی 643 از دیوان شمس مولانا

این رباعی به اشتیاق عاشق به غم معشوق و وحدت با آن می‌پردازد. مولانا می‌فرماید: «می‌خواهم که دلم با غم (معشوق) همراه و هم‌خو باشد،» «اگر (این) غم (او) دست دهد، چه نیکو (و خوب) خواهد بود!» سپس به دعوت دل به پذیرش غم اشاره می‌کند: «آگاه باش ای دل بی‌دل (ای دلی که هنوز بی‌دل و بی‌خبر از عشق نیستی)! غم او (معشوق) را در آغوش بگیر،» «تا چشم بر هم بزنی (به سرعت)، خودِ آن غم، او (معشوق) باشد (و غم و معشوق یکی شوند).» این رباعی، بیانگر اشتیاق شدید عاشق به پذیرش غم معشوق و نشان‌دهنده‌ی این حقیقت که در سلوک عشق، غم معشوق به تدریج به خود معشوق تبدیل می‌شود و میان عاشق و معشوق وحدت پدید می‌آید.