رباعی شماره 637 از دیوان شمس مولانا

چون نیستی تو محض اقرار بود

هستی تو سرمایهٔ انکار بود

هرکس که ز نیستی ندارد بوئی

کافر میرد اگرچه دیندار بود

تفسیر رباعی 637 از دیوان شمس مولانا

این رباعی به اهمیت فنای نفس برای رسیدن به حقیقت و کفر انکار هستی خود می‌پردازد. مولانا می‌فرماید: «هنگامی که نیستی تو (فنای نفس) محض اقرار (به وجود حق) باشد،» «هستی تو (وجود نفسانی) سرمایه‌ی انکار (حق) بود.» «هر کس که از نیستی (فنای نفس) بویی نبرده باشد،» «کافر می‌میرد، اگرچه در ظاهر دیندار باشد.» این رباعی، بیانگر لزوم فنای نفس و رهایی از خودبینی برای تصدیق وجود حق، و نشان‌دهنده‌ی این حقیقت که ایمان واقعی در گرو درک نیستی و بی‌ارزشی هستی ظاهری است.