رباعی شماره 632 از دیوان شمس مولانا

چون روز وصال یار ما نیست پدید

اندک اندک ز عشق باید ببرید

میگفت دلم که این محالست محال

سر پیش فکنده زیر لب میخندید

تفسیر رباعی 632 از دیوان شمس مولانا

این رباعی به ناامیدی از وصال و تلاش بی‌ثمر برای بریدن از عشق می‌پردازد. مولانا می‌فرماید: «چون روز وصال یار ما آشکار نیست،» «(پس) اندک اندک باید از عشق (او) برید (و دست کشید).» «دل من می‌گفت که “این محال است، محال!” (نمی‌توان از عشق برید)،» «(و در همان حال) سرش را پایین انداخته و زیر لب می‌خندید (به این ایده که بتوان از عشق برید).» این رباعی، بیانگر رنج بی‌کران عاشق از عدم قطعیت وصال و تلاش بی‌ثمر برای رهایی از عشق که در ذات عاشق غیرممکن است، و نشان‌دهنده‌ی خنده‌ی تلخ و تمسخرآمیز دل به این فکر پوچ.